رویاهای آویزون
 
نويسندگان
لینک دوستان
پيوندهای روزانه

چند وقت پیش شبکه من و تو یه برنامه نشون داد درباره وقتی که شاه از ایران رفت تا زمان مرگش. برنامه فیلمهای مستند رو نشون میداد به همراه مصاحبه و حرفهای فرح دیبا.

برنامه‌اش برای من جالب بود چون من بچه بعد از انقلابم. هر وقت تلویزیون خودمون رو روشن کردم همش میگفتند شاه ملعون. هر وقت زدم ماهواره شبکه های سلطنت طلب گفتند اعلی‌حضرت فقید. اما این برنامه قسمتهای فیلمهای واقعی رو نشون میداد و به فرح فرصت توضیح داده میشد.

اما جالبتر از خود برنامه عکس العملهای مردم بود. هم جوونها هم پیرها همش میگفتند آخی بیچاره شاه بدبخت! بمیرم الهی!

به جوونها میشه تا حدودی حق داد. ما دوران شاه رو ندیدیم. این فیلم هم درباره دوران بیماری و آوارگی شاه بود. هر آدمی حتی بدترین دیکتاتور دنیا هم وقتی بیمار و ضعیفه قابل ترحم میشه. اصولا شرافت هم حکم میکنه که وقتی کسی مریض و بیچاره است باهاش مدارا کرد. به قول معروف چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا. و این کاری بود که سیاستمدارهای آمریکایی و دوستانشون نکردند. البته کسی هم از سیاستمدار جماعت توقع شرافت نداره.

اما پیرترها. دلم میخواد بگم اگه شماها طرفدار شاه بودید برای چی سال57 ریختید توی خیابونها و مخالفت کردید؟ چرا اعتصاب کردید؟ حتی اگه هیچ کدوم از اینکارها رو هم نکردید ته دلتون طرفدار سرنگونی شاه بودید. حالا چرا جوری ازش حرف میزنید که انگار فرشته بوده؟

مگه شماها نمیگفتید اون موقع هم دیکتاتوری بود؟ مگه نمیگفتید حتی اجازه نداد مصدق رو در گورستان عمومی دفن کنند؟ مگه نمیگفتید خیلی راحت قانونهای تصویب‌شده مجلس رو وتو میکرد؟

اون موقع آزادی ظاهری و امنیت و رفاه اقتصادی بیشتر از الان بوده. مردم به جای اصلاحات، شورش کردند چون آزادی بیشتر میخواستند. اما تند رفتند و اوضاع بدتر از بد شد. شاه اونقدرها هم بد نبوده و قابل اصلاح بوده. اما مردم نپذیرفتند و حالا هم حاضر نیستند بگن ما اشتباه کردیم. همش میگن ما نبودیم که انقلاب کردیم. ما شاه رو دوست داشتیم. شاه خوب بود.

[ ۱۳٩۱/٥/٢٩ ] [ ۱۱:۱٩ ‎ق.ظ ] [ سوسن سوسن ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

....
موضوعات وب
 
صفحات دیگر
امکانات وب