رویاهای آویزون
 
نويسندگان
لینک دوستان
پيوندهای روزانه

نهایت آرزوی خیلی از ایرانیها شده داشتن اقامت آمریکا یا کانادا.

یه زمانی داشتنش کلاس بود.

الان نداشتنش برای قشر خاصی شده بیکلاسی!

مثلا به این ماجرا توجه کنید (داستان دختر عموی یکی از دوستانم):

خانمی که همسر ثروتمندی داره به تنهایی برای گرفتن ویزای توریستی آمریکا اقدام میکنه.

ویزا دریافت میشه و خانم وقتی که سه ماهه بارداره به تنهایی به آمریکا میره. شش ماه بعد بچه‌اش رو به دنیا میاره. شش ماه هم اونجا میمونه و بعد با بچه شش ماهه متولد آمریکا به ایران برمیگرده.

بچه متولد اونجاست و بعدها به راحتی میتونه بره آمریکا و پدر و مادرش هم میتونند از طریق اون اقدام کنند.

اما نکته اینجاست که پدر بچه موقع تولد پیشش نبوده. شش ماهه فقط تصویر از بچه‌اش دیده و بغلش نکرده.

من روانشناس نیستم و روانشناسها رو دوست هم ندارم اما یادمه از یک روانشناس شنیدم بچه آدمیزاد از بدو تولد هم به پدر نیازمنده و هم به مادر. شاید وابستگیش به مادر بیشتر باشه اما خیلی از مواقع باید توی بغل پدرش باشه و صدای پدرش رو بشنوه.

مسلما سلامت روح و روان بچه مهمتر از اقامت آمریکا است.

الان اگه از مامان و باباش بپرسید میگه اشکال نداره بزرگ میشه میره خارج حالش خوب میشه!

[ ۱۳٩۳/٢/۱۳ ] [ ٦:٢٥ ‎ب.ظ ] [ سوسن سوسن ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

....
موضوعات وب
 
صفحات دیگر
امکانات وب